Feeds:
نوشته‌ها
دیدگاه‌ها

Posts Tagged ‘تحريم’

در میان استدلال‌هایی که طرفداران مشارکت در انتخابات انجام می‌دهند، استدلال‌های عجیب و غریب، استدلال‌های منطقی، نیمه منطقی، غیر منطقی، استدلال‌های فضایی، استدلال‌های خنده‌دار، گریه‌دار، استدلال‌های ساده‌لوحانه، خوش‌بینانه، بد‌بینانه، واقع‌بینانه و ….. انواع و اقسام استدلال‌ها که البته با تنوعی به همین میزان گسترده از روش بیان، ارائه می‌گردند به چشم می‌خورند. در این میان فراوانند استدلال‌هایی که گاهی اوقات جز بهت‌زدگی، توان ِ نشان‌دادن هر واکنش دیگری رو از تو می‌گیرند.

امروز با یکی از این استدلال‌های خارق‌العاده که البته نشان‌دهنده‌ی نبوغ فراوان گوینده آن نیز هست روبرو شدم، این استدلال به قدری جالب بود که تا دوباره و سه‌باره آن را نخوانده بودم، هنوز فکر می‌کردم با یک اشتباه تایپی یا لپی روبرو هستم. از مصاحبه بسیار خواندنی حجة‌الاسلام ِ سابق و روشنفکر دینی امروز حسن یوسفی اشکوری در سایت روزآنلاین صحبت می‌کنم.

این جملات را بخوانید:

» من مدتهاست که از شرکت در انتخابات احساس فريب خوردگي مي کنم اما گويا راهي جز ‏اين نمانده است که اين قدر فريب بخوريم تا فريب دهندگان را از کار خود پشيمان کرده و از ميدان به در کنيم ‏و در تحقق آزادي و دموکراسي و تأمين حقوق بشر و توسعه کشور کامياب شويم.‏»

به چشمان خود شک نکنید، «فریب دهندگان» به اشتباه تایپ نشده. نــه، قرار نیست فریب‌خوردگان از فریب‌خوردگی خود درس عبرت بگیرند و سعی کنند دیگر فریب نخورند، بلکه این فریب‌دهدگان هستند که قرار است (معلوم نیست بر اساس چه مکانیسمی) از فریبکاری ِ به منفعت خودشان خسته  یا پشیمان شوند و دست از فریب‌دادن مردمانی که روشنفکرانشان نیز علیرغم آگاهی از فریب ِ در جریان، بازهم فریب‌خوردن را تشویق می‌کنند بردارند.

آیا فریب‌کاران زمانی که کسی فریبشان را نخورد ممکن است از فریب‌کاری خود دست بکشند و از میدان به درشوند یا زمانی که همواره کسانی هستند که فریبشان را می‌خورند؟ البته ایشان مشخص نکرده‌اند که این «این‌ قدر فریب خوردن» دقیقاً یا حدوداً چقدر است ؟

نمی‌دانم شاید هم یوسفی اشکوری، قصد دارد از میان این خطوط فراموش‌کاری ِ ذاتی ما ایرانیان را به این شیوه‌ی طنزآلود به رخمان بکشد، و به ما یادآوری کند که تا زمانی که همچنان فریب می‌خوریم، نمی‌توانیم انتظار داشته باشیم که فریب‌دهندگان خودشان از این فریب دلنشین خسته شوند و ما را به سرمنزل دموکراسی، آزادی و حقوق بشر برسانند. شاید آگاهانه می‌خواهد به ما یادآوری کند که ادامه‌ی بازی ِ فریب خوردن، به اندازه این حرف که فریب‌کاران خودبه‌خود (یا به دلیل فریب‌خوردن همیشگی ما) از رفتارشان پشیمان شوند، مسخره و خنده‌دار است.

deceit

یعنی این شکلی !!؟؟

Read Full Post »

حال و هوای انتخاباتی و بحث‌های احمقانه من رای‌ می‌دهم من رای نمی‌دهم دیگر برای همه‌ی ما تا حد منزجرکننده‌ای تکراری شده است.
در تمام این سال‌ها یعنی از دوره‌ی دوم ریاست جمهوری خاتمی در سال 80 به این سو بحث تحریم انتخابات یا مشارکت در آن به همین قوت امروز مطرح بوده است، همواره عده‌ای هوادار تحریم و عده‌ای هوادار مشارکت بوده‌اند. در تمام این دوران و در هر انتخاباتی گروهی از تحریمیان دست از تحریم کشیده‌اند و به صف مشارکتی‌ها درآمده‌اند و بلعکس گروه از مشارکتی‌ها به لباس تحریمیان درآمده‌اند.

50912-20

در تحلیل رفتار این دوگروه اگر دسته‌هایی را که ناآگاهانه اقدام به شرکت در انتخابات می‌کنند، چه کسانی که این امر را وظیفه‌ی خود می‌دانند، چه رای‌دهندگان حرفه‌ای  و چه آنهایی که رایشان را در مقابل دریافت مهر در شناسنامه به صنوق می‌اندازند مجزا کنیم، می‌بینیم که دو طیف تحریمی و مشارکتی نشانه و بیانگر دو نوع نگرش متفاوت به موضوع گذار ایران به سوی آینده‌ای بهتر هستند.

آنهایی که تحریم انتخابات را برمی‌گزینند این نگرش را دارند که ساختار سیاسی نظام حاکم و نیروهای حاضر در آن به گونه‌ای است که امکان تاثیرگذاری منجر به تغییرات مثبت در آن یا وجود ندارد و یا در مقابل تاثیرات منفی ناشی از حاکمیت مذهبی بسیار بسیار کم قدرت و ناتوان است. یعنی به این نتیجه رسیده‌اند که عملاً انتخابات نقشی در برون‌رفت از مشکلات و در جهت آینده‌ی بهتر بازی نمی‌کند.

از آن سو گروه مقابل نماینده این نگرش و طرز تفکر هستند که یا همچنان ساختار نظام را قابل تغییر به سوی بهبودی می‌دانند و یا همان میزان اندک از تغییراتی که می‌تواند از درون یک انتخابات حکومتی با همه‌ی محدودیت‌های آن بوجود آید را رضایت بخش تلقی می‌کنند.

به این شکل تا زمانی که اکثریت نسبی مردم به یکی از دو نگرش تمایل پیدا نکنند این کارزار اندیشه‌ای همچنان دربرابر این دو گروه پابرجا است. یعنی تا زمانی که:

1 همگان با توجه به نشانه‌هایی که از رفتار حاکمیت دریافت می‌کنند به تغییر به سمت بهبودی نظام امیدوار گردند و یا به همان میزان تغییرات محدودی که در همین چارچوب امکان‌پذیر است قانع شوند.

و یا

2- همگان متقاعد شوند که ساختار نظام به گونه‌ای شکل‌ریزی و درهم تنیده شده است که امکان انجام تغییرات مثبت مورد نیاز را نخواهد داد و به این نتیجه دست یابند که مسیر رهایی از استبداد ِ حاکم را در گزینه‌های دیگر بیازمایند.

در میان تحلیل‌گران هم همین دو نگرش حاکم است در یک سوی اکبر گنجی، علی افشاری، محسن سازگارا، احمد زیدآبادی و … که اتفاقاً همگی در گذشته از پشتیبانان طیف اصلاح‌طلب هم بوده‌اند، بر مشکلات و گره‌های ساختاری و قانونی انگشت می‌گذارند و آنها را نشانه‌ی اصلاح‌ناپذیری ساختار و مانع ایفای نقش حقیقی برای انتخابات می‌دانند و از سوی دیگر ابراهیم نبوی، مسعود بهنود از وابستگان به طیف‌های اصلاح‌طلبی و تا حدودی علیرضا نوری‌زاده، با تکیه بر آموزه‌ی غربی رفرم بر اصلاحات تدریجی و تغییرات بطئی تاکید کرده و به تشویق حضور در انتخابات و انتخاب گروه مورد نظر خودشان می‌پردازند.

اما نکته در اینجاست که تا زمانی که هر فرد ایرانی به تحلیل شخصی خود نسبت به اصلاح‌پذیری یا عدم اصلاح‌پذیری ساختار حاکم دست نیابد تبلیغات هر دو گروه آنچنان تاثیری در روند تصمیم گیری مردمان نسبت به انتخابات نخواهد داشت. و تا زمانی که کفه‌ی ترازو به سمت یکی از این دو نگرش، سنگینی ِ محسوسی نکند این داستان ادامه دارد و در همین حد ِ جدال ِ اندیشه‌ای، بدون خروجی ِ کارکردی‌ ِ قابل ِ توجهی  و همچنان در مرحله‌ی وزن‌کشی ِ نیروها باقی خواهد ماند.

Read Full Post »

همچنان که بازی رفسنجانی‌گونه‌ی من می‌آیم، من نمی‌آیم محمد خاتمی برای حضور در انتخابات ریاست جمهوری دهم ادامه می‌یابد، تقابل دو نوع تفکر غالب در میان دموکراسی خواهان (تحریم یا شرکت) نیز پررنگ‌تر می‌گردد.

مشوقان شرکت در انتخابات بر این موضوع تاکید دارند که گذار به دموکراسی امری تدریجی و زمان‌بر است و به قدرت رسیدن اصلاح‌طلبان‌ ِ میانه‌رو و جایگزیین شدن آنها به جای اصولگرایان افراطی، به این گذار تدریجی کمک خواهد کرد. در مقابل حامیان تحریم انتخابات، بر این موضوع تاکید می‌کنند که انتخاب اصلاح‌طلبان حکومتی معتقد و وفادار به نظام ولایت مطلقه فقیه، نه تنها گره‌ای از کر فرو بسته‌ی دموکراسی خواهان و شهروندان ایران باز نخواهد کرد بلکه دست حکومت را در تبلیغات کر کننده‌ی خودش با استناد به میزان مشارکت در انتخابات باز خواهد گذاشت.

طرفداران مشارکت در انتخابات و انتخاب مجدد اصلاح‌طلبان برای ریاست جمهوری دهم برای تقویت نظر خود، استدلال‌هایی ارائه می‌دهند. رئوس این استدلال به شکل خلاصه عبارتند از:

  • 1- تنها راه گذار به دموکراسی اصلاحات تدریجی است.
  • 2- عدم مشارکت در انتخابات یعنی حمایت از احمدی‌نژاد (گروه‌های افراطی) و تحریمیان به دنبال یک انقلاب هستند که هم شرایط ایران امروز برای چنین اتفاقی مهیا و مساعد نیست و هم گام گذاشتن در مسیر یک انقلاب مجدد، یک اشتباه مجدد خواهد بود.
  • 3- عدم مشارکت در انتخابات و تحریم آن خواست قلبی حکومت است و در صورت تحریم، حکومت آمار مورد نظر خود را از میزان مشارکت ارائه می‌دهد و نامزد مورد نظرش هم به کرسی ریاست جمهوری خواهد رسید.
  • 4- اصلاح‌طلبان شرایط اقتصادی و زندگی روزمره مردم را به شرایط عادی برمی‌گردانند و وجهه‌ی بین‌المللی ایران را بهبود می‌بخشند.
  • 5- اصلاح‌طلبان با تساهل و تسامح بیشتری باعث ایجاد آزادی‌های اجتماعی، آزادی مطبوعات و نشر و آزادی فعالیت‌های مدنی می‌گردند و این امر نهایتاً باعث ایجاد بستر مناسب گذار به دموکراسی خواهد گردید.

election_khomeini

به  فرض پذیرش درستی تمامی این استدلالات این نوع تفکر (تاکید می‌کنم به فرض)، می‌توان نتیجه گرفت که انتخاب یک دولت اصلاح‌طلب در نتیجه مشارکت حداکثری واجدین شرکت در انتخابات، یک پیروزی برای جنبش دموکراسی خواهی و شکستی برای حکومت محسوب می‌شود. به زبان دیگر این انتخاب در وهله‌ی اول در کوتاه مدت و در نهایت در بلند مدت، به نفع* مردم ایران و به ضرر حاکمان است. به طور دقیق،‌ در سیستمی که جامعه را به دو دسته‌ی اقلیت خودی‌ها و اکثریت غیر‌خودی‌ها تقسیم می‌کند، تحلیل مشوقان مشارکت در انتخابات و انتخاب اصلاح‌طلبان این است که چنین انتخابی به منفعت اکثریت ایرانیان (غیر‌خودی‌ها) و به ضرر و کاملاً برخلاف خواست حاکمان (خودی‌ها) است.

در این میان پرسشی که برای من ِ شاهد ِ این استدلال و نتیجه‌گیری محتوم از آن پیش می‌آید**، این است که اگر انتخاب اصلاح‌طلبان به ضرر حکومت و برخلاف خواست آنان است، و ترجیح آنان انتخاب یک رئیس جمهور اصولگرا (احمدی‌نژاد، ولایتی، قالیباف، لاریجانی، حداد عادل، پور محمدی و …) و یا حتی کروبی است، چرا حاکمان با استفاده از تمامی ابزارها و روش‌های قانونی، فراقانونی و غیرقانونی‌ای که در اختیار دارند جلوی این انتخاب را نمی‌گیرند؟

الف: آیا این انتخاب را اصولاً باعث متضرر شدن خود و یا از دست دادن منافعشان نمی‌دانند؟ (در این صورت این استدلال که حکومت مخالف چنین انتخابی‌است قوت خود را از دست می‌دهد.)
ب: آیا حاکمان توانایی درک و تشخیص ضرر موجود در این انتخاب را ندارند؟ آیا هرگز این استدلال طرفداران اصلاح‌طلبان که فراوان هم تکرار می‌شود به گوششان نرسیده است؟
ج: آیا حاکمان ما (که هر روزه شاهد دروغ‌گویی، تقلب، دورویی، سوءاستفاده، خیانت و … آن‌ها هستیم) به ناگاه دارای چنان سطحی از رواداری و قانون‌مداری شده‌اند که برای صیانت از رای مردمان حتی حاضر به متضرر شدن خود هستند و یا از منافع خود به نفع رای مردم چشم‌پوشی می‌کنند؟
د: آیا این انتخاب متضمن منافع «حقیقی» هر دو گروه مردمان و حاکمان است؟ (چنین سخنی در یک نظام سیاسی مبتنی بر تقسیم‌بندی خودی/غیرخودی سخنی نادرست است چراکه منافع این دو دسته در این نظام‌ها در تعارض با یکدیگر قرار دارند، مگر اینکه در این نظام تغییراتی روی‌داده باشد.)
ه‍: آیا حاکمیت به دلیل هزینه‌هایی که ممکن است متحمل شود نمی‌خواهد و یا نمی‌تواند از تمامی ظرفیت‌های علنی و غیرعلنی خود برای جلوگیری از این انتخاب بهره برد؟ اگر چنین است هزینه احتمالی مورد نظر هواخواهان مشارکت در انتخابات چیست؟ به عنوان مثال اگر رهبر انقلاب (رهبر مسلمین جهان و ولایت مطلقه امر) در یک جلسه خصوصی به محمد خاتمی ( وفادار در حرف، نظر و عمل به ولایت مطلقه فقیه) بگوید که حضور شما در انتخابات به منفعت اسلام و انقلاب نیست و پذیرش این توصیه! توسط محمد خاتمی، چه هزینه‌هایی به حاکمیت تحمیل خواهد نمود؟

در جواب این پرسش ممکن است به انتخابات ریاست جمهوری هفتم در خرداد 76 ارجاع شوم و اینکه چطور حاکمیت در آن زمان اجازه چنین انتخابی را داد؟ معتقدم که به هر موضوع باید در ظرف زمانی همان موضوع نگریست، شرایط امروز با شرایط 11 سال پیش یکسان نیست و هیچکس نمی‌تواند تضمینی ارائه دهد که حاکمیت باردیگر همان رفتار سال 76 خود را در پیش گیرد.

توضیح
* در این بحث از واژه‌های منفعت و ضرر با توجه به ماهیت نسبی آن‌ها استفاده شده است.
** مخاطبین این پرسش افرادی هستند که فقط در راستای آینده‌ای بهتر برای ایرانیان به این جمع‌بندی رسیده‌اند و نه کسانی که به مثابه ستاد تبلیغاتی رسمی اصلاح‌طلبان حکومتی فعالیت می‌کنند.

Read Full Post »

طاها بذري نازنين لطف كرده و در ادامه مطلب قبلي من به نام «انتخابات رياست جمهوري دهم، حقايق عريان و شيشه‌هاي رنگارنگ» كامنتي مرقوم كرده. پاسخ به اين كامنت به قدري طولاني شد كه من ترجيح دادم اين كامنت و نظرات خودم در پاسخ به آن را به عنوان مطلبي جديد پست كنم.

در ابتدا كامنت طاها را مي‌بينيم:

ورتیگونه ی عزیز. من به شدت به ادامه ی این بحث راغبم. مقدمه عالی بود و میشه گفت بدون جهت دهی. حال که مقدمه و فرضیات همه تعریف شده ( فکر نمی کنم چیز خاصی رو از قلم انداخته باشی ) باید یک نقطه ی شروع هم پیدا کرد.

من فکر می کنم این نقطه ی شروع خوبی باشه :

ما به دنبال رسیدن به یک جامعه و حکومت دموکراتیک هستیم. آیا اصلاح طلبان می توانند با توجه به پیش فرضهای اعتقادی خود، و با فرض به در دست داشتن قدرت جامعه را به این مسیر رهنمون کنند؟

یک سری از موضوعات را هم نباید از یاد برد. در دوران احمدی نژاد به عقیده ی من گونه ای از آزادی بیان به مراتب بیشتر از دوران خاتمی شده! امروز تو اگر صفحه ی حرف مردم یک روزنامه ی محافظه کار مثل «خراسان» را هم که ورق بزنی میبینی انتقادات صریح از حتی علم الهدی امام جمعه ی مشهد را هم چاپ می کنند.

این یک سیر است که به عقیده ی من عدم رضایت مردم در دوران احمدی نژاد و آزادی بیان بسیار محدود دوران خاتمی به عنوان پیش زمینه باعث بوجود آمدنش شده.

البته نباید از یاد برد که در دوران احمدی نژاد چه بسیار بگیر و ببندهایی شد و چه بسیار خشونت هایی اعمال شد که نمونه اش در دوران خاتمی هم بود. یک خوبی دیگر این دوران احمدی نژاد هم آن است که به قول مسعود بهنود گروه های فشار جای خود را از کفن پوشان قم به مردم عادی داده اند. یعنی روند مدیریتی باعث شده که گروه فشار امروز مردمان ناراضی باشند.

نکته ی دیگری که حتما باید در نظر گرفت افزایش میزان معتقدان به بن بست سیاسی است. بدین معنی که در دوران خاتمی عده ی زیادی از مردم راه برون رفت از مشکلات موجود را اصلاحات می دانستند و حال نه تنها اکثر آنها بلکه بسیاری از طرفداران راستگرا هم در تفکر رسیدن به بن بست سیاسی به سر می برند.

دیواری که ما مانع ما از رسیدن به دموکراسی می شود چیست؟ این سوال را باید پاسخ دهیم.

آیا فساد نیست؟
آیا فساد به دلیل این نیست که فاسد مصونیت دارد؟
آیا مصونیت فاسد به دلیل وجود تقدس نیست؟
آیا تقدس از وجود ایدئولوژی بوجود نمی آید؟

تاریخ نشان داده که همیشه فساد به دلیل وجود ایدئولوژی بوده. پس برای از بین بردن این فساد و رسیدن به نظامی دموکراتیک باید ابتدا فساد را نابود کرد.

حال به سوال اول باز می گردیم. آیا شرکت در انتخابات می تواند در دراز مدت باعث از بین رفتن این فساد بر گرفته از ایدئولوژی شود؟

و نظر من:

در مرحله اول بسياري از ايرانيان به راهكار شركت انتخابات به عنوان مسيري كم هزينه براي رسيدن به حكومتي دموكراتيك نگاه مي‌كنند. بسياري ديگر از افراد هم به دلايل متعدد، شركت در انتخابات را حركت در كوچه بن‌بست و فاصله بيشتر گرفتن از يك حكومت دموكراتيك مي‌دانند. در اين ميان افراد زيادي هم هستند كه انتخابات همانند يك موضوع روزمره زندگي‌شان است، افرادي كه علت مشكلاتشان را در همين مسائل روزمره جستجو مي‌كنند و هرگز سهمي براي سياست و موضوعات وابسته به آن (كه در يك حكومت استبدادي بازه‌اي بسيار بزرگ دارد) قائل نيستند. همان عده‌اي كه شعار سياست پدر مادر نداره را آويزه گوششون كردند و به همين دليل از سياست دوري مي‌گزينن. اين دسته اصولاً با دغدغه‌هاي ما دموكراسي، حقوق بشر، آزادي بيان و … بيگانه‌اند. زيرا رابطه‌ي اين موضوعات با مسائل اقتصادي، رفاه، بزهكاري، فساد و فحشا و ديگر معضلات جامعه را درك نمي‌كنند. دسته چهارمي هم وجود دارند كه منافعشون در بقاي حكومت استبدادي نهفته است.
موضوع صحبت ما بيش از همه همان دو دسته اول هستند و درصدي از دسته سوم كه ممكن است به دسته‌ي هواخواهان حكومت دموكراتيك (دسته اول يا دوم) بپيوندند. چيزي كه پس از پايان يافتن بهانه‌اي به نام جنگ در كشور ما اتفاق افتاده، حركت شهروندان از دسته اول به دسته دوم بوده، اين حركت در انتهاي حكومت خاتمي به سريعترين ميزان خود رسيد (بيش از هر چيز به دليل عملكرد اصلاح‌طلبان حكومتي) پس از انتخاب احمدي‌نژاد و به رغم تمامي تبليغات اصلاح‌طلبان مبني بر اينكه سياست‌هاي احمدي‌نژاد منجر به اقبال مجدد مردم به اصلاح‌طلبان شده، در انتخابات مجلس ديديم كه هنوز اين حركت از اردوي مشاركتيان به تحريميان متوقف نشده. البته همچنان اصلاح‌طلبان در تلاشند كه با ادامه‌ي سياست شيطان‌سازي از احمدي‌نژاد و فرشته‌سازي از خودشان باعث توقف و حتي معكوس شدن اين جريان بشوند. اينكه تا چه حد در اين كار موفق خواهند شد را زمان مشخص خواهد كرد.
اما بيشترين و مهم‌ترين كاري كه اصلاح‌طلبان در جهت بازگشت اقبال شهروندان به خودشان انجام داده‌اند و مي‌دهند، همان بزرگنمايي ناداني‌ها، سيا‌ست‌هاي نادرست و احمقانه و ساير نقاط ضعف احمدي‌نژاد است و مقايسه شرايط امروزين جامعه (به خصوص با تاكيد بر طرح امنيت اجتماعي) با شرايط در دوره رياست جمهوري خاتمي است. در حاليكه راه بازپس‌گيري اقبال مردمان، تنها و تنها پذيرش اشتباهات و خطاها، سهل‌انگاري‌ها و عقب‌نشيني‌ها، خلف وعده‌ها و تمامي آن عواملي است كه جنبشي به نام اصلاحات را ناكام گذاشت. از همان روزي كه عباس عبدي، به دوري از اردوي اصلاح‌طلبان دست زد، همواره آنها را تشويق به نقد منصفانه خود كرده است. چيزي كه هرگز شاهدش نبوده‌ايم. همچنان اصلاح‌طلبان تمامي عوامل را در ناكامي خود موثر مي‌دانند الا نقش خودشان. تنها حرفي كه به عنوان نقدي از خود، از اصلاح‌طلبان شنيده‌ايم، اتفاقاً حرفي در خلاف جهت انتظار بود، اين حرف كه دليل ناكامي اصلاحات (مسلماً منظور در اينجا حزبي به نام اصلاح‌طلبان است) نه عدم مقاومت و پايداري و نه كوتاه‌امدن اصلاح طلبان در مقابل جبهه مقابل بلكه تندروي آنها بوده است!!!
سوال اصلي اينجاست كه چرا اصلاح طلبان حاضر به انجام يك نقد منصفانه از عملكرد خود نيستند؟ آيا حقيقتاً در 8 سال دولتمردي خود هيچ نكته‌ي قابل نقدي نمي‌بينند؟ آيا آنقدر به عملكرد خود مطمئن هستند؟ آيا توانايي يا اجازه‌ي انجام نقد خود را ندارند؟
پاسخ هر كدام از اينها باشد، نشان دهنده تنها يك چيز است و آن اينكه چنين گروهي صلاحيت سكانداري جامعه‌اي به سوي دموكراسي را ندارند.
اما نظر من خلاف اين است، اصلاح‌طلبان به خوبي به خطاهاي خود در دوره‌ي دولتمردي‌شان واقفند، آنها به خوبي از توانايي نقد خود (همانطور كه نقد ديگران) برخوردارند. اما آنها به شكلي كاملاً هدف‌مند و آگاهانه نمي‌خواهند خود را نقد كنند.
چرا؟
در كشور ما حكومت و كشورداري تبديل به يك پروژه‌ي آزمون و خطا شده است. جناح‌هاي مختلف حكومت روش پيشنهادي و شيوه‌اي كه براي بقاي نظام مناسب‌تر مي‌دانند به آزمون مي‌گذارند. در دوره‌اي سيستم اقتصاد سوساليستي را به آزمون مي‌گذارند، دوره‌ بعد به آزمون اقتصاد كاپيتاليستي مي‌پردازند، در دوره‌اي سعي به بازنمودن فضاي اجتماعي مي‌كنند و در دوره بعد به سيستم حكومت ارعاب رو مي‌آورند. ادامه يافتن اين آزمون‌ها بدين خاطر است كه حكومت هر روشي كه درپيش مي‌گيرد، بازهم نتيجه‌ي مورد انتظارش را به دست نمي‌آورد. البته حكومت از درك اين موضوع عاجز است كه مشكل در روش نيست،‌ كه با تست روش‌هاي مختلف بتوان راه برون‌رفتي (در جهت بقاي نظام) به دست آورد، بلكه اين ساختار است كه دچار تناقضات غير قابل اجماع است.
هشت سال حكومت اصلاح‌طلبان هم يكي از اين آزمون‌هاي انجام گرفته است. در انتهاي اين دوره 8 ساله حكومت اصلاح‌طلبان به آنها نشان داد كه با اين روش هم نمي‌توان بقاي سيستم را تضمين كرد. چرا كه بازگشايي حتي اندك فضاي اجتماعي، به شكل صعودي منجر به افزايش مطالبات به نفع دموكراسي مي‌گردد.11 سال پيش اصلاح‌طلبان گمان مي‌كردند كه با ايجاد آزادي بيان نسبي مي‌توانند به مهار بحران بپردازند، اما از يك نكته غافل بودند و آن اينكه آزادي بيان مآلاً عاملي در جهت به قيد بستن ِ قدرت و نقد‌ ِ قدرت است. آن‌ها نمي‌توانستند درك كنند كه مقدار اندكي از آزادي بيان هم باعث بروز مشكلاتي (به زعم آن‌ها) براي آنانكه در قدرت هستند خواهد شد. به اين ترتيب مي‌بينيم كه اصلاح‌طلبان وعده‌هاي خود را پس از واقعه 18 تير يكي يكي پس مي‌گيرند و هر روز بيشتر به سمت استبداد عقب‌نشيني مي‌كنند.
بايد توجه داشت كه هدف يك جنبش اصلاح‌طلب با شعارهاي دموكراتيك قطعاً حركت به سمت حصول دموكراسي است. دموكراسي‌اي كه اگر به شكل تمام و كمال به اجرا برسد عواقبي هم به همراه خود دارد، نقد قدرت، شايسته‌سالاري و … عواقبي است كه قطعاً اصلاح‌طلبان خواستار آن نبودند. به اين شكل اصلاح‌طلبي ِ اصلاح‌طلبان حكومتي ما به شكل تف سر بالا در‌مي‌آمد. آن‌ها مي‌خواستند در قدرت باشند و ميزاني از آزادي بيان را بوجود بيآورند، ولي انتظار نداشتند كه اين آزادي بيان به نقد قدرت خود آنها بپردازد. اصلاح‌طلبان خودشان بهتر از هر كس مي‌دانند كه حضور آنها در ميانه‌ي رو به بالاي هرم قدرت (و همينطور حضور بقيه افراد در اين هرم)، مديون و به لطف‌ِ همين ساختار غيردموكراتيك و معيوب جمهوري اسلامي است. سيستمي كه با فيلتر كردن همه‌چيز باعث حذف حق انتخاب شدن براي عده‌ي زيادي از شهروندان شده است و بلعكس راه را براي به قدرت رسيدن نامحقّانه‌ي عده‌اي ديگر بر اساس زد و بند‌هاي خاص باز نموده است. نهايتاً مي‌بينيم كه اصلاح طلبان براي حضور مجدد در بخش‌هاي بالاتر هرم قدرت، از همان رفتار مفلوكانه خود هم عقب نشيني مي‌كنند و همان حداقل‌ها را هم به حساب تندروي مي‌گذارند. در مقابل جناح راست اصولگرا وقتي شكست روش رقيب قدرت خود را مي‌بينند، به همان سيستم‌هاي معروف «ارعاب» در حكومت‌هاي استبدادي روي مي‌آورند. فضاي ارعاب و خفقان به همراه ماشين پروپاگانداي پر قدرت دولتي با استفاده از علايق مذهبي، ميهن‌پرستي و …
براساس اين تحليل حضور مجدد اصلاح‌طلبان حكومتي اينبار نه خواهد توانست و نه خواهد خواست فضاي سياست داخلي كشور را به شرايط آن 8 سال و به خصوص دو سال اول آن باز گرداند. به خصوص اينكه اعمال چنين روشي بلافاصله پس از يك دوره‌ي اختناق خطرات بسيار بيشتري براي حكومت خواهد داشت. در ماه‌هاي آينده شايد اصلاح‌طلبان براي به دست آوردن حمايت مردم در انتخابات شعارهايي در راستاي ايجاد فضاي باز اجتماعي را مطرح كنند، اما حتي در صورت انتخاب شدن هم، ما با همان سيستم مشت آهنين (حالا كمي‌ نرم‌تر مثلاً سربي) در داخل و سياست لبخند در برابر دنياي خارج روبرو خواهيم شد. البته پيش‌بيني من اينست كه از نگاه حكومت تغيير دولت لزومي نخواهد داشت چرا كه در سيستم مشت آهنين كه همين دولت از همه‌ تواناتر است و براي سياست لبخند هم راست اصولگرا هر زمان كه ارداه كند مي‌تواند وقيحانه ماسك لبخند خود را بر صورت بگذارد. ماسكي كه از لبخند محمد خاتمي هم بسيار مليح‌تر باشد. اظهارات اسفنديار رحيم مشايي را ميتوان در راستاي همين سياست لبخند ارزيابي كرد و واكنش مجلس به اين اظهارات را همان سيسات مشت آهنين.
در نهايت نظر من اين است كه شركت در نمايش انتخابات تنها و تنها اين پيام را به حاكمان خواهد رساند كه بازهم به انواع و اقسام آزمون‌ و خطاهاي خود بر ما موش‌هاي آزمايشگاهي ادامه دهيد، ما هستيم.

Read Full Post »

سخنان علي خامنه‌اي خطاب به محمود احمدي‌نژاد در روز دوم شهريور ماه و در آستانه هفته دولت كه:

«آنچه که در مورد سال آخر اين دوره بايد به شما عرض بکنم، چند نکته است. يکی اينکه در اين سال آخر با روحيه سال اول کار کنيد. البته احساس می کنم همين جور است؛ اما در عين حال تاکيد می کنم. فکر نکنيد که امسال، سال آخر دولت است؛ نه. مثل کسی که پنج سال ديگر بناست کار بکند، کار بکنيد؛ يعنی تصور کنيد که اين يک سال به اضافه چهار سال ديگر در يد مديريت شماست. با اين ديد نگاه کنيد و کار کنيد و برنامه ريزی کنيد و اقدام کنيد.»

و همچنين قدرداني از موفقيت محمود احمدي‌نژاد در جلوگيري از نفوذ افكار سكولاريستي در مجموعه‌هاي انقلاب كه:

«روند غرب باوری و غربزدگی را که متاسفانه داشت در بدنه مجموعه های دولتی نفوذ می کرد، متوقف کرديد. اين چيز مهمی است. حالا يک عده ای در جامعه، ممکن است به هر دليلی شيفته يک تمدنی يا يک کشوری باشند؛ اما اين وقتی به بدنه مديران انقلاب و مجموعه های انقلاب نفوذ می کند، چيز خطرناکی می شود. اين ديده می شد؛ خب جلويش گرفته شد.»

بار ديگر بحث ِ به شكل خاص شركت و يا عدم شركت در انتخابات رياست جمهوري دهم و به صورت عام فايده و تاثير انتخابات در نظام اسلامي را، در ميان مدافعان گذار از نظام استبدادي به نظامي دموكراتيك (چه در ميان مدافعان تحريم و چه طرفداران مشاركت در انتخابات) مجدداً مطرح كرد.
عده‌اي بيان چنين جملاتي را به عنوان ريختن آب پاكي بر ايفاي نقش شهروندان در ساختار سياسي و حاكم شدن عيان ديكتاتوري تلقي كردند و اين سخنان را به معناي انتخاب قطعي احمدي‌نژاد براي دور دوم رياست جمهوري‌اش بدون توجه به خواست شهروندان گذاشتند و در نتيجه تحريم انتخابات آتي را پيشنهاد مي‌كنند. در مقابل دوستان ديگري اين تحليل را رد مي‌كنند و همچنان اعتقاد دارند راه برون‌رفت از بحران استبدادي كه گلوي مردم ايران را مي‌فشارد، مشاركت در انتخابات و راي دادن به اصلاح طلبان است.
در حاشيه اين مباحثات بازار متصف كردن طرفين به بلاهت و حماقت و بي‌خردي و بي‌عملي و همينطور تقصير شرايط فعلي مملكت را به گردن ديگري انداختن از طرف هر دو گروه بسيار داغ است.

نوشته حاضر قصد ندارد كه به تشويق و ترغيب دوستان به انتخاب يكي از اين دو راه بپردازد. تنها تلاش من در اين نوشته اين است كه به شكلي تا حد امكان بي‌طرفانه (فارغ از ديدگاه سياسي خودم در اين مورد) به بررسي نكاتي در مورد استدلال‌هاي طرفين و مطرح كردن زوايايي از اين مباحثات بپردازم.

قبل از ورود به بحث ذكر دو نكته را ضروري مي‌دانم:
1. مخاطب نوشته حاضر صرفاً هم‌وطناني هستند كه تنها براي برون‌رفت از بحران استبداد حاكم، به دو راهكار شركت يا تحريم انتخابات مي‌نگرند و نه كساني كه موضع‌شان درباره انتخابات، به دليل وابستگي‌ها و منافع حزبي/جناحي آنان است.
2. اين نوشته تنها در مورد مساله مكانيسم انتخابات و دلايل و استدلال‌هاي شركت يا عدم شركت در آن است و تحليلي نسبت به نتيجه‌بخش بودن انتخاب اين يا آن كانديدا ارائه نمي‌دهد.

طي سال‌هاي اخير مساله انتخابات و شركت يا عدم شركت در آن و ميزان نقش شهروندان در تعيين ساختار سياسي كشور به مبحثي تبديل شده كه هر چند مدت يكبار، باعث بروز بحث و جدل فراواني به خصوص در گستره وب گرديده‌ است. معتقدان به شركت و يا تحريم انتخابات هر كدام براي تقويت نقطه‌نظر خود، استدلا‌ل‌هايي در تائيد ديدگاه خود و يا در به چالش كشيدن استدلا‌ل‌هاي گروه مقابل ارائه مي‌كنند. اين استدلا‌ل‌ها تا چه ميزان از قوت و عقلانيت برخوردار هستند و تا چه ميزان بر اساس احساسات و يا توجيهاتي در تائيد تصميم از پيش گرفته شده هستند و اينكه به چه مسائلي براي رسيدن به يك تحليل به ميزان ممكن نزديك به حقيقت و قابل قبول بايد توجه داشت، بحث مورد نظر من در اين نوشته است.

بد نيست به چند نكته تعريف‌گونه‌ي زير توجه كنيم:

  • 1- عمل و بي عملي سياسي:
    در عالم سياست تفاوتي عمده بين مفهوم عمل نسبت به همين مفهوم در عالم فيزيك وجود دارد. اينطور نيست كه شركت در انتخابات از آنجا كه منجر به صرف انرژي (به خاطر رفتن تا حوزه انتخاباتي و فشردن انگشت بر روي تعرفه و نوشت‌افزار بر روي برگه راي) مي‌گردد، عملي سياسي تلقي شود و عدم شركت در انتخابات بي‌عملي سياسي.
    هر دوي شركت در راي‌گيري ( هر كدام از سه روش ممكن: راي سفيد، راي باطله يا راي صحيح) و يا عدم شركت در راي‌گيري هنگامي‌كه بر پايه يك تحليل عقلي صورت گيرد عمل سياسي است و قطعاً با عكس‌العمل روبرو خواهد شد.
  • 2- مشروعيت و پايگاه مردمي:
    نظام‌هاي منبعث از اراده مردم (اراده‌اي كه به صورت راي بروز مي‌كند) مشروعيت خود را از ميزان آراي شهروندا‌ن‌شان كه نشان‌دهنده پايگاه مردمي آن‌ها نيز هست مي‌گيرند. بايد توجه داشت كه مشروعيت يك نظام امري نسبي است، اين نسبت البته در قياس با ميزان مشاركت مردمي در انتخابات‌هاي مشابه در همان نظام سياسي به‌دست مي‌آيد و نه در قياس با مشاركت در نظام‌هاي سياسي ديگر و يا كشور‌هاي ديگر.
  • 3- صحت انتخابات و صيانت از آراي شهروندان:
    مهم‌ترين عاملي كه باعث مي‌شود، انتخابات به عنوان عامل ابراز قدرت در كشورهاي دموكراتيك، در دست شهروندان آن كشور قرار گيرد، مساله صحت انتخابات و صيانت از آراي شهروندان است. صحت انتخابات چه در آمار مشاركت و چه در نتيجه انتخابات، پيش از انتخابات (در هنگام ثبت نام كانديدا‌ها (و در كشور ما تائيد صلاحيت‌ها) و همچنين در قواعد مرتبط بر تبليغات آنها و نحوه اعمال و اجراي اين قواعد) در زمان انجام انتخابات (در نحوه توزيع تعرفه‌ها، پروسه اجرايي راي‌گيري و نحوه نظارت بر روند راي‌گيري) و نهايتاً پس از انتخابات (در هنگام شمارش آرا و اعلام نتايج آن و همچنين بازشماري آرا در صورت نياز) بايد تامين گردد، تا حقيقتاً بتوان شهروندان را داراي نقشي در اداره كشور فرض كرد.

براي تصميم‌گيري به انتخاب راهي از دو راهكار مذكور (شركت يا تحريم) هر فرد بايد به تحليل منطقي و دور از تعصب داده‌هاي موجود در زمينه‌هاي مرتبط با اين موضوع بپردازد و نهايتاً ممكن است نتايج تحليل‌هاي انجام گرفته توسط دو فرد، كاملاً در تضاد با يكديگر باشد. بدون در نظر گرفتن مجموعه‌اي از واقعيات و مفروضات و تحليل آن‌ها با توجه به شرايط كشوري، منطقه‌اي، بين‌المللي، ارائه نظر قاطع و با اطمينان صد‌درصد به نتيجه آن، و يا انداختن تقصير به گردن طرف مقابل كاري بس نادرست است.
متاسفانه در ميان ما ايرانيان، تصميم‌گيري در مورد چنين امري با نديده‌گرفتن و يا كمرنگ جلوه دادن برخي از واقعيات و مفروضات و از سوي ديگر بزرگنمايي و مهم جلوه دادن برخي ديگر از آن‌ها در جهت دست‌يابي به نتيجه‌ي (عموماً خوشبينانه) از قبل اخذ شده خود، اتفاق مي‌افتد.
فردي كه طرفدار شركت در انتخابات است، به شكلي بيش از حد خوشبينانه، تنها، راه خود را نتيجه‌بخش و مفيد مي‌داند و در صورت شكست، تمام تقصير را بر عهده آنكه هوادار تحريم بوده مي‌اندازد و همين اتفاق در اردوي مقابل نيز به همين شكل تكرار مي‌شود. به هرحال نمي‌توان انتظار داشت كه تمامي شهروندان به تحليلي مشترك و واحد دست يابند و همه انتخابات را تحريم كنند و يا در آن مشاركت نمايند، آنچه اهميت دارد وزن طرفداران هر كدام از اين دو دسته در مقابل ديگري است و به اين ترتيب آنكه تحليل واقعي‌تر و منطقي‌تري ارائه مي‌كند ديگران بيشتري را با خود هم‌راي مي‌سازد و كفه ترازو را به سمت خود متمايل‌تر مي‌كند. اين تحليل واقعي‌تر و منطقي‌تر مستقيماً با در نظر گرفتن بيشترين واقعيات، مفروضات و احتمالات ِ مرتبط، و نگاه فارغ از تعصب و پيش داوري بدست مي‌آيد. به همين شكل آنكه بر شيوه مرغ يك پا دارد، بر تفكر مشاركت و يا تحريم به هر قيمت و در هر شرايط مي‌ايستد، بيشترين هم‌رايي را از دست مي‌دهد.

سعي مي‌كنم با ارائه يك مثال منظور خود را واضح‌تر سازم.
غريقي در دريا مشغول دست و پا زدن و كمك خواستن است، شما در ساحل دريا ايستاده‌ايد بدون هيچ وسيله‌ي ارتباطي و تا شعاع 50 كيلومتري شما هم فرد ديگري وجود ندارد. چه مي‌كنيد؟
دادن پاسخ بي‌درنگ‌ ِ حتماً داخل آب مي‌شوم و او را نجات مي‌دهم، دقيقاً يكي از همان پاسخ‌هاي مرغ يك‌ پا داردي هست. چرا كه غير از سه واقعيت غريق، شما و دريا واقعيت‌ها و مفروضات ديگري هم وجود دارد:
آيا شما شنا بلد هستيد؟ آيا دريا طوفاني است؟ كوسه‌ها كجا هستند؟ آنكه دارد غرق مي‌شود دشمن شما نيست؟ آيا تمايل نداريد كه دشمنتان غرق شود؟ و …
نديدن يا ناديده انگاشتن هر كدام از اين داده‌ها و مفروضات اضافي مي‌تواند منجر به غرق شدن آن فرد و يا نجات او شود و يا حتي شما هم به همراه آن غريق جان خود را از دست بدهيد. ممكن است فردي اصلاً به موضوع وجود كوسه توجه نكند و خود را به آب زند و فردي ديگر با اينكه مي‌داند شناگر قابلي نيست و در اين طوفان نمي‌تواند غريق را نجات دهد، به دليل جو گير شدن و يا احساس قهرماني كردن خود را به آب زند.
به اين شكل اگر فردي كه شنا بلد نيست وارد آب شود و يا كسي كه شناگر است به دليل اينكه آب سرد بوده و يا لباس‌هايش خيس مي‌شده از نجات غريق خودداري كند، به حق مي‌توانيد او را احمق بناميد.

به موضوع درياي پر تلاطم انتخابات و به صورت خاص انتخابات رياست جمهوري دهم بازگرديم. چه واقعيات و مفروضاتي پيش رو داريم:
واقعيات:
1- همواره در جمهوري اسلامي با انتخاباتي روبرو بوده‌ايم كه دچار مقداري تقلب در راي‌دهي، راي‌سازي و راي‌شماري بوده است.(با توجه به موضوع عليرضا رجايي در انتخابات مجلس ششم، كروبي در انتخابات رياست جمهوري نهم دور اول و رفسنجاني انتخابات رياست جمهوري نهم دور دوم)
2- به دليل وجود شوراي نگهبان و مساله تائيد صلاحيت كانديداها، عملاً شرط حق ِ انتخاب‌شدن براي همگان كه پايه‌ برابري بين انسان‌ها در جوامع دموكراتيك است نقض شده، همينطور تفسير شوراي نگهبان به عنوان مرجع قانوني تفسير كننده قانون از عبارت رجل سياسي  راه انتخاب شدن نيمي از جمعيت ايران (زنان) را گرفته است.
3- گذار از استبداد به دموكراسي و آزادي قطعاً بدون هزينه نيست.
4- گذار از استبداد به دموكراسي با استفاده از ظرفيت‌هاي مدني و از طريق انتخابات كم‌هزينه‌تر و مطمئن‌تر از ديگر روش‌ها است.
5- انتخاب محمود احمدي‌نژاد در دوره نهم رياست جمهوري، شرايط كم و بيش سخت‌تري (ميزان اين سخت‌تر شدن مورد مناقشه است) را نسبت به دوره‌هاي قبلي به مردم تحميل كرده است.
6- نظام اسلامي همواره از ميزان مشاركت در انتخابات به نفع خود بهره‌برداري سياسي تبليغاتي مي‌كند.
7-التزام عملي و ابراز وفاداري به اصل مترقي ولايت مطلقه فقيه به عنوان شرط اصلي تائيد صلاحيت كانديداها و در نتيجه ورورد آن‌ها به كارزار انتخاباتي است.
8-علي كردان وزير كشور برگزار كننده انتخابات رياست جمهوري دهم (شايد بركنار شود) جاعل است.
9- سخنان علي خامنه‌اي خطاب به احمدي‌نژاد در دو شهريور 1387 كه: « مثل کسی که پنج سال ديگر بناست کار بکند، کار بکنيد؛ يعنی تصور کنيد که اين يک سال به اضافه چهار سال ديگر در يد مديريت شماست. با اين ديد نگاه کنيد و کار کنيد و برنامه ريزی کنيد و اقدام کنيد.» و حمايت صريح رهبر از حذف جريان‌هاي سكولار توسط دولت احمدي‌نژاد
10- حمايت هميشگي (تا كنون) احمد جنتي رياست شواري نگهبان از احمدي‌نژاد
11- نقش احمدي‌نژاد در ايجاد تنش‌هاي خارجي، تحريم‌هاي بين‌الملي و منزوي شدن بيشتر ايران.

مفروضات (كه گهگاه 180درجه باهم تضاد دارند):
1- با تحريم همه جانبه انتخابات، نظام تتمه مشروعيت خود را از دست مي‌دهد.
2- نظام جمهوري اسلامي به خودي خود فاقد مشروعيت است و تحريم نقشي ايفا نمي‌كند.
3- حكومت/ولي فقيه/شوراي نگهبان/سلطان هر كه را بخواهد از صندوق انتخابات بيرون مي‌آورد و شركت در انتخابات فقط به منفعت حكومت اسلامي است (نزديك به نظر اكبر گنجي)
4- خامنه‌اي قدرت زيادي ندارد و اطرافيان او از جمله سپاه پاسدران و رئيس دفتر بيت همه‌ي قدرت را در اختيار دارند (نزديك به نظر عليرضا نوري‌زاده)
5- در صورت شركت همه‌جانبه در انتخابات امكان تقلب و تغيير آرا منتفي مي‌شود. (با استناد به نتايج انتخابات دوره هفتم رياست جمهوري)
6- علي كردان اصولاً براي درآوردن نام احمدي‌نژاد از درون صندوق به وزارت كشور رسيده است.
7- حكومت تنها در ميران مشاركت است كه دستكاري مي‌كند و نه در نتيجه.
8- احمدي‌نژاد حاميان خود را از دست داده است.
9- خود علي خامنه‌اي به دنبال راهي براي خلاص شدن از دست محمود احمدي‌نژاد است.
10- سياست‌هاي ضعيف، سخت‌گيرانه و نادرست احمدي‌نژاد باعث اقبال مجدد مردم به اصلاح‌طلبان شده است.
11- اصلاح‌طلبان اين بار مي‌توانند در نهادينه كردن تدريجي جنبش‌هاي مدني در بافت سياسي كشور موفق شوند.
12- اصلاح‌طلبان در دور قبلي خود زياده‌روي و تندروي كرده‌بودند.
13-اصلاح‌طلبان هم محافظان نظام ولايت فقيه هستند و نقش سوپاپ اطمينان را بازي مي‌كنند.
14- سگ زرد برادر شغال است و تفاوتي بين اين دو گروه نيست. هر كدام فقط به فكر منافع جناح خود هستند.
15- ميان ماه من تا ماه گردون، تفاوت اصلاح‌طلبان و اصولگرايان (خاتمي/احمدي‌نژاد) از زمين تا آسمان است.
16- مسبب تمام بدبختي‌ها مردم احمدي‌نژاد است و بس (نزديك به نظر ابراهيم نبوي)
17- احمدي‌نژاد ميوه و محصول عملكرد دروه‌هاي پيشين و اصلاح‌طلبان هست. (نزديك به نظر احمد زيد‌آبادي)
18- تنها اصلاح‌طلبان مي‌توانند جلوي بروز جنگ رابگيرند، با غرب به توافق و سازش برسند و ايران را به دموكراسي رهنمون شوند (نزديك به نظر ابراهيم نبوي)
19- تنها راه سرنگوني نظام اسلامي حمله‌ي نظامي غرب است و احمدي‌نژاد باعث تسريع اين اتفاق خواهد شد.
20- همه‌ي بدبختي ما زير سر تحريميان ‌است و احمدي‌نژاد هديه آن‌ها به ملت ايران است. (نزديك به نظر ابراهيم نبوي)
21- احمدي‌نژاد پيروز از پيش تعيين شده انتخابات رياست جمهوري نهم بود و شركت يا عدم شركت تفاوتي در اين امر ايجاد نمي‌كرد.
22- اين همه تحريم كرديم چي‌ شد؟
23- در هيچ انتخاباتي تحريم به معناي واقعي روي نداده است.
24- سخنان اخير خامنه‌اي به معني بي‌ارزش بودن راي مردم است.
25- سخنان اخير خامنه‌اي تنها به منظور روحيه دادن به احمدي‌نژاد بوده و معناي ديگري ندارد.
26- نظام تمايلي به حضور مردم در انتخابات ندارد و تلاش مي‌كند با نااميد كردن مردم آنها را از شركت در انتخابات منصرف كند.
27- نظام شديداً به راي مردم احتياج دارد و تمامي تلاش و هر هزينه‌اي را انجام مي‌دهد تا مردم را به پاي صندوق‌ها بكشاند.

از اينجا مفروضاتي كه دوستان دركامنت‌ها مطرح كرده‌اند اضافه مي‌كنم:

28- به پيشنهاد لرد13: تا زماني كه قانون همين باشد، بحث‌هاي شركت و عدم شركت و اين يا آن كانديدا بي‌فايده است و بايد به دنبال تغيير قانون بود.

29- به پيشنهاد خُسن‌آقا: به دليل همكاري اصلاح‌طلبان در جنايات رژيم (به خصوص در اوايل انقلاب)، شركت در انتخابات اين رژيم، مشاركت در جرم جنايتكاران است.

و ….

در اين ميان گاهي ديدگاه‌هاي خنده‌دار و فرضيه‌هاي فضايي هم مطرح مي‌شود كه بعيد مي‌دانم كوچكترين نقشي در تصميم‌گيري‌هاي افراد داشته باشد مثل:
1- بي‌نظير بوتو ترور شد، زنده باد خاتميسم!!
2- خامنه‌اي براي اين گفته به حاميان دولت راي دهيد تا مردم لج كنند و به حاميان دولت راي ندن!!  بگذريم

واقعيات و مفروضاتي كه در اينجا مطرح شد تنها يك فهرست دم‌دستي از نظرات مطرح در ميان مردم و صاحب‌نظران سياسي است، در اين ميان من عمداً برخي از نظرات بي‌فايده و كم‌اهميت مثلاً در مورد قد و ظاهر احمدي‌نژاد و يا رنگ‌عبا و لبخند خاتمي را مطرح نكردم. مسلماً موارد بسيار ديگري مي‌توان به اين دو ليست اضافه كرد و آن‌ را تكميل‌تر نمود. (دراين امر نيازمند كمك شما دوستان نازنين هستم)

در نهايت نوبت به شناگر ما مي‌رسد كه با توجه به واقعيات موجود و قرار دادن آن‌ها در كنار مفروضاتي كه منطقي‌تر و معقول‌تر هستند، به يك نتيجه‌گيري تا حد ممكن به دور از تعصب و پيش‌داوري و مسلماً در جهت حركت به سمت كشوري دموكراتيك (ضمن قبول هزينه‌هاي اين حركت) دست يابد، و اگر نمي‌تواند غريق را نجات دهد، لااقل خود را به هلاكت ندهد. در اين نتيجه‌گيري بايد به اين مساله توجه داشت كه همواره كساني هستند كه به دليل منافع حزبي/جناحي خود سعي در تغيير واقعيات به شكل مورد نظر خود و بزرگنمايي يا كوچك‌نمايي اين فرض و آن فرض دارند. تا جايي كه ممكن است بايد هشيار بود كه واقعيات و مفروضاتي را كه در پشت شيشه‌هاي رنگي مات و براق قرار گرفته‌اند يا قرار داده‌اند، واقعيات و فرض‌هاي عريان و حقيقي قلمداد نكنيم.

Read Full Post »