يكي دو نمونش رو اينجا يادآوري مي كنم :

1- ) مقدمه مرتضي كاخي در كتاب تنهايي پر هياهو
” يك روز يكي از مستخدمه هاي محل كارم به من پناه آورد و با نگراني و وحشت گفت : فلاني دستم به دامنت . خانم مقام رياست ( سفير )به من 24 ساعت مهلت داده كه كارم را ترك كنم و اخراجم كرده. كمك كنيد كه اگر كارم را از دست بدهم واقعا بدبخت مي شوم .شوهرم مردي است بازنشسته با درآمدي بسيار ناچيز و … پرسيدم چرا تو را اخراج كرده‌اند. گفت از من خواسته‌اند سه شب ديگر كه اينجا ميهماني دارند شب حاضر باشم و خدمت كنم . البته من از خدا مي خواهم كه در اين ميهماني حاضر باشم، چون علاوه بر اضافه كار غذا هم به من مي دهند كه ببرم به خانه‌ام . گفتم چرا شركت نمي كني ؟ گفت قرار است با شوهرم به تئاتر بروم . از 2 سال پيش بليط رزرو كرده‌ام . . . پرسيدم مگر چه چيز فوق العاده‌اي است گفت نمي دانم فقط اين اجرا دهمين اجرايي خواهد بود كه من از اين نمايشنامه هاملت شكسپير خواهم ديد .”

2) فصل 1 صفحه 3
” . . . من وقتي چيزي ميخوانم براي تفنن و وقت كشي نيست،مني كه در سرزميني زندگي مي كنم كه از 15 نسل پيش به اين سو بيسواد نداشته است . . . ”
ورتيگونه:
ممنون دوست عزير، اتفاقاً من‌هم به اون قسمت از مقدمه مرتضي كاخي در مورد زن مستخدمه توجه داشتم، ولي مطلبم هميجوري هم بيش از اندازه طولاني بود، به همين دليل از اضافه كردنش خودداري كردم.
در يكي از كتاب‌هاي ميلان كوندرا دقيقاً خاطرم نيست كدام ولي فكر مي‌كنم بارهستي بود، صحبت از اين كرده بود كه در هنگام اشغال چكسلواكي توسط ارتش سرخ، در مكان‌هاي پيش پا افتاده، مثل كافه‌ها و مسافرخانه‌هاي بسيار محقر، مردم عادي چك و نه روشنفكرانشان، براي حفاظت از فرهنگ خود، كپي شاهكارهاي نقاشي اروپا نظير آثار كاندينسكي و موندريان را به ديوارها مي‌آويختند.

ممنون که با چنین پست خوبی “آپ” کردی. تا نمیه پست تو را خواندم. کتاب را هم دانلود کردم. شرمنده تو. می خواهم اول رمان را بخوانم بعد برگردم به دنباله متن تو. بدت که نمی آید؟ مطمئن هستم می فهمی چه می گویم. نمی خواهم کتابی را بعد از نظر کسی بخوانم. می خواهم خودم ابتدا بخوانم و بعد آنچه در ذهن دارم را با آنچه دیگران گفته اند بسنجم.

یک دنیا ممنون تو. از این رمان چیزی نمی دانستم. من را باز به باغ زیبای رمان بردی دوست خوبم. یک بغل گل برای تو که من را به این باغ رهنمون شدی.

قربان تو
محمد

ورتيگونه:
دوست خوب و بزرگوار من، محمد نازنين، چقدر خوب كه مي‌خواهي كتاب را بخوني، از آنجا كه مهدي خلجي را بسيار دوست دارم، (كلاً انسانهايي رو كه مسافت‌هاي طولاني رو از كجـــا تا به كجـــا طي مي‌كنند دوست دارم.) قصد من از نوشتن اين پست همين بود كه دوستاني ترغيب به خواندن اين كتاب شوند.راستش اگر بقيه مطلب من را هم نخواني هيچ ناراحت نخواهم شد، به هدفم رسيدم و اتفاقاً پس از خواندن كتاب ،خواندن نوشته پيش پاافتاده من ديگر موضوعيتي ندارد. نوشته من بيشتر يك معرفي بود تا ارائه نقد يا نظر و البته در تمام طول مطلب حواسم بوده است كه كاري نكنم كه لذت خواننده‌اي كه كتاب رو ممكنه بعداً بخونه با لو دادن همه چيز ازش بگيرم.
فقط اميدوارم كه رماني كه معرفي كردم، همان باغ زيبايي كه تو انتظارش را داري باشد، براي من كه پر از گل‌هاي رنگارنگ بود.
با آرزوي موفقيت