برف ِ نو، برف ِ نو، سلام

اولین برف شهر ما، امروز شروع به بارش کرد، و چقدر هم جدی. ساعت 3 شب، به هوای قدم زدن از خونه زدم بیرون، راستش زیادی سرد بود، خیلی زود برگشتم ولی یک چند تا عکس بد کیفیت هم با گوشی م گرفتم، اینم یکیش:

 

تمام مدت این شعر شاملو تو ذهنم بود، چقدر هم به شرایط ما تا این دوره زمونه میاد:

برف

برف نو، برف نو، سلام، سلام!
بنشین، خوش نشسته ای بر بام.

پاکی آوردی – ای امید سپید!-
همه آلوده گی ست این ایام.

راه شومی ست می زند مطرب
تلخ واری ست می چکد در جام
اشک واری ست می کشد لبخند
ننگ واری ست می تراشد نام

شنبه چون جمعه، پار چون پیرار،
نقش هم رنگ می زند رسام.

مرغ شادی به دام گاه آمد
به زمانی که برگسیخته دام!
ره به هموار جای دشت افتاد
ای دریغا که بر نیاید گام!

تشنه آن جا به خاک مرگ نشست
کاتش از آب می کند پیغام!
کام ما حاصل آن زمان آمد
که طمع برگرفته ایم از کام …

خام سوزیم، الغرض، بدرود!
تو فرود آی، برف تازه، سلام

(احمد شاملو، باغ آیینه 1338)